Αναγνώστες

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

ΜΕΤΟΧΕΣ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΕΙΔΗ, ΣΥΝΤΑΞΗ, ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΠΡΟΤΑΣΗ


Α. ΕΙΔΗ ΜΕΤΟΧΩΝ
ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ
Γνωρίσματα:
1.    Εκφέρεται συνήθως με άρθρο.
2.    Δεν έχει άρθρο:
-   όταν το υποκείμενο της προηγείται,
-  όταν το όνομα που προσδιορίζει η μτχ. δεν έχει άρθρο: π.χ. σύνειμι νθρωποις δυναμένοις ναλίσκειν.
- Όταν η μετοχή είναι παθητικού παρακειμένου ή ενεστώτα : π.χ. κουν πόλεις καλς τετειχεσμένας καί οκουμένας.
-Όταν έχει παρενθετική ή επεξηγηματική θέση .Π.χ πεμψαν Νίκανδρον, σύμμαχον ντα…
3.   Συχνά χρησιμοποιείται και ως ουσιαστικό, όταν παραλείπεται το ουσιαστικό που προσδιορίζεται από αυτήν. Από αυτή τη χρήση μερικές ουσιαστικοποιημένες μτχ. κατάντησαν να χρησιμοποιούνται σχεδόν πάντα σαν ουσιαστικά:  ρχων, ο λέγον­τες,  διώκων (= ο κατήγορος),  φεύγων (= ο κατηγορούμενος, ο εξόριστος), ο προσή­κοντες (= οι συγγενείς), ό νικν (= ο νικητής), ο τεκόντες (= οι γονείς), ο θανόντες (= οι νεκροί) …
4.   Συχνά το ουδέτερο επιθετικής μτχ., κυρίως ενεστώτα ή παρακειμένου, τίθεται αντί ουσιαστικού αφηρημένης έννοιας: το παρόν, το μέλλον, το δεδιός (= ο φόβος), το θαρσον (= το θάρρος), το προσκον, το συμφέρον, το νοσον (= η αρρώστια), το λυσιτελον (= η ωφέλεια)…
5.   Μεταφράζεται με αναφορική πρόταση (συνήθως), με μετοχή ή με επίθετο ή μένει αμετάβλητη (π.χ. το παρόν). *
6.   Παίρνει άρνηση
ι)   ο, όταν φανερώνει κάτι το συγκεκριμένο,
ϋ)  μή, όταν φανερώνει κάτι το αόριστο ή υποτιθέμενο. Σ’ αυτή την περίπτωση η με­τοχή είναι επιθετική (ή αναφορική) – υποθετική και ισοδυναμεί με αναφορικοϋποθετική πρόταση.
7. Η επιθετική μετοχή έχει θέση επιθέτου ή ουσιαστικού και γι’ αυτό συντακτικώς  μπορεί να είναι:
α)  υποκείμενο                                    β)    αντικείμενο
γ)  παράθεση                                       δ)    επεξήγηση
ε)  επιθετικός προσδιορισμός                         στ)   κατηγορούμενο (πάντοτε έναρθρη)
ζ)   κατηγορηματικός προσδ.              η)    ετερόπτωτος προσδιορισμός
(πάντοτε άναρθρη)                              θ)    δοτική προσωπική
ι)   εμπρόθετος προσδιορισμός
*Όταν η επιθετική μτχ. είναι επιθετικός προσδιορισμός, αποτελεί με το προσδιοριζόμενο μια έννοια, ενώ, όταν είναι παράθεση, προσδίδει στο προσδιοριζόμενο απλώς ένα γνώρισμα και γι1 αυτό μπορεί να αφαιρεθεί χωρίς να βλάψει το νόημα.
** Μια επιθετική μετοχή μπορεί να ισοδυναμεί και με αναφορική – τελική ή αναφ. συμπερασματική ή αναφ. αιτιολογική πρόταση.
ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ
Γνωρίσματα:
1. Αναφέρεται στο υποκείμενο ή το αντικείμενο του ρηματικού τύπου από τον οποίο εξαρτάται.
2.Είναι πάντοτε χωρίς άρθρο, όπως και όλες οι άλλες μετοχές εκτός από την επιθετική.
3.Χρησιμεύει ως κατηγορούμενο ή κατηγορηματικός προσδιορισμός του υποκειμένου ή του αντικειμένου του ρήματος.
4.   Συντάσσεται με τα εξής ρήματα:
α)   εμί, γίγνομαι, πάρχω (η μτχ. με το ρήμα αποτελούν περίφραση),
β)    τυγχάνω, λανθάνω, φθάνω, διάγω, διατελ, διαγίγνομαι, διαμένω, διαβι, διατρίβω, φαίνομαι, φανερός εμί, δλος εμί, οχομαι… (τα ρήματα αυτά μπορούν να μεταφραστούν με επιρρήματα και η μτχ. με ρήμα),
γ)    έναρξης ή λήξης: ρχω, ρχομαι, παύω, παύομαι, λήγω, διαλείπω …,
δ)   ανοχής, καρτερίας, καμάτου: νέχομαι, καρτερ, πομένω, περιορ (= αδια­φορώ), κάμνω,παγορεύω (= κουράζομαι),
ε)   ψυχικού πάθους*: γανακτ, δομαι, χαίρω, ργίζομαι, θαυμάζω, οκτείρω, ασχύνομαι, βαρέως  χαλεπς φέρω, μεταμέλομαι…
*    Από τα ρήμ. αυτά η μτχ. είναι κατηγορηματική, όταν δηλώνει τράξη σύγχρονη και βρίσκεται σε χρόνο ενεστώτα, και αιτιολογική, όταν δηλώνει πράξη προτερόχρονη, όταν δηλ. αυτό που δηλώνει το ρήμα είναι συνέπεια αυτού που δηλώνει η μτχ. Και βρίσκεται σε χρόνο Αόριστο ή Παρακείμενο.
στ) δείξης, αγγελίας, ελέγχου: δείκνυμι, άγγέλλω, δηλ, άποφαίνω, παρέχω (= πα­ρουσιάζω), λέγχω, ξελέγχω, φανερός δλος εμί, οικα …,
ζ)    αίσθησης, γνώσης, μάθησης, μνήμης: αισθάνομαι, ρ, κούω, πυνθάνομαι, ερίσκω, γιγνώοκω οδα, έπίσταμαι, γνο, μανθάνω, άλίσκομαι, ντυγχάνω, μέμνημαι, πιλανθάνομαι…,
η)   ε ή κακς ποι, δικ, χαρίζομαι, νικ, ττμαι,
θ)   πλησμονής, επάρκειας, απόλαυσης, κορεσμού: κορέννυμαι, μπίμπλαμαι, με­στός ή πλήρης εμί….
5.Η κατηγορηματική μτχ. των απρόσωπων ρημάτων ή εκφράσεων βρίσκεται σε αιτια­τική ουδετέρου, φαινομενικά απόλυτη, π.χ. ώρα δύνατον ν βί λεν τήν πόλιν.
6.Η κατηγορηματική μτχ. μπορεί να παραλείπεται, όταν είναι του εμί ή όταν εννοείται εύκολα.
7.   Τα ρήμ. κούω και ασθάνομαι συντάσσονται και ως εξής:
ι)   με γενική + κατηγορηματική μτχ.,
ii)  με αιτιατική + κατηγορηματική μτχ. και
iii) με αιτιατική + ειδικό απαρέμφατο.
8. Μερικά ρήματα συντάσσονται άλλοτε με κατηγορηματική μτχ. και άλλοτε με απα­ρέμφατο, οπότε διαφοροποιείται και το νόημα τους:
9. Πολύ σπάνια μια κατηγορηματική μτχ. συνοδεύεται από το ς, όταν αυτή χρησι­μοποιείται αντί ειδικής πρότασης: π.χ. δηλος ς τι σημανν νέον, (σχήμα ανακό­λουθο).
ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΗ
α) Χρονική
Γνωρίσματα:
1. Βρίσκεται σε όλους τους χρόνους (εκτός από μέλλοντα), συνήθως όμως στον αόριστο.
2.  Ισοδυναμεί με χρονική πρόταση.
3. Συχνά συνοδεύεται από τα χρονικά επιρρήματα: εθύς, μα, μεταξύ, τι, ατίκα, δη, τότε, νταθα (= τότε), ετα, πειτα, ξαίφνης, ρτι, μετά τατα ….
* Όταν υπάρχουν αυτά τα επιρρήματα, δε σημαίνει απαραίτητα ότι η μτχ. είναι χρονική.
4. Η χρονική μτχ. ενεστώτα δηλώνει κατά κανόνα το σύγχρονο και του αορίστου συνή­θως το προτερόχρονο και σπανιότερα το σύγχρονο.
5. Οι μετοχές ρχόμενος, τελευτν, διαλείπων ή διαλιπών, χρονίζων, νύσας (+ προ­στακτική), όταν είναι χρονικές και αναφέρονται στο υποκείμενο της πρότασης, τότε μεταφράζονται αντίστοιχα: στην αρχή, στο τέλος, ύστερα από λίγο ή αργότερα, ύστε­ρα από καιρό, γρήγορα.
6.  Δέχεται άρνηση ο ή μη.
β) Αιτιολογική
Γνωρίσματα:
1. Ισοδυναμεί με αιτιολογική πρόταση.
2.  Συχνά συνοδεύεται από τα μόρια:
ί)   τε (δή), οον (δή), οα (δή): αιτία πραγματική,
ϋ)   ς: αιτία υποκειμενική (= με την ιδέα ότι…, επειδή κατά τη γνώμη μου …),
ϋι) σπερ: αιτία υποτιθέμενη ή ψευδής (= επειδή τάχα …, σαν να …).
3.    Αιτιολογικές είναι συνήθως οι μετοχές:
α) των δοξαστικών ρημάτων (δοκν, νομίζων, γούμενος, οόμενος, κρίνων, πολαμβάνων, λπίζων, πιστεύων…),
β) των ρημ. ψυχικού πάθους και όσων δηλώνουν φόβο: γανακτν, χθόμενος, , πορν, δείσας…),
γ) των γνωστικών (γιγνώσκων, εδώς, ννοήσας, πισταμένος …),
δ) από ρήματα ψυχικού πάθους (δες και κατηγορηματική μτχ.),
ε) των αισθητικών ρημάτων (ρν, αίσθανόμενος).
4. Οι αιτιολογικές μτχ. τί βουλόμενος, τι παθών, τι μαθών σε ευθείες ερωτήσεις μεταφράζονται με το «τι», «γιατί». Όταν υπάρχει δυνητική έγκλιση, οι μτχ. αυτές είναι υποθετικές.
5.  Συχνά μετά την αιτιολογική μτχ. ακολουθούν οι εκφράσεις: οτω, δια τοτο, διά
τατα
6.Η αιτιολογική μτχ. μετά τους εμπρόθετους της αιτίας «διά τοτο», «νεκα τατα»,
«κ τούτου» είναι επεξήγηση.
γ) Τελική
Γνωρίσματα:
1. Ισοδυναμεί με τελική πρόταση.
2. Βρίσκεται κατά κανόνα σε χρόνο, μέλλοντα και πολύ σπάνια σε ενεστώτα (από το ρή­μα«πέμπω», όταν δηλώνει σκοπό που διαρκεί).
3. Εξαρτάται συνήθως από ρήματα που δηλώνουν κίνηση ή ενέργεια, εκλογή ή προσφο­ρά.
4. Η τελική μτχ. μπορεί να συνοδεύεται από το ως, συνήθως όταν δεν εξαρτάται από ρήματα κίνησης ή ενέργειας.
5.  Παίρνει άρνηση μή.
δ) Τροπική
Γνωρίσματα :
1. Συνήθως βρίσκεται σε χρόνο ενεστώτα, σπάνια σε αόριστο.
2. Οι μετοχές γων, χων, φέρων από ρήματα κίνησης είναι τροπικές και μπορούν ναμεταφραστούν με την πρόθεση: με + αιτιατική (π.χ. κε φύλαξ γων Άντιγόνην = … με την Αντιγόνη).
3.   Ορισμένες τροπικές μετοχές αποδίδονται με τροπικά επιρρήματα: χαίρων (= ατι­μώρητα), λαθών (= κρυφά), φέρων (= με ορμή, βιαστικά)…
4.    Παίρνει άρνηση ου και τότε μεταφράζεται με το «χωρίς να …».
ε) Υποθετική
Γνωρίσματα:
1.Ισοδυναμεί με υποθετική πρόταση και γι’ αυτό η ανάλυση της είναι ανάλογη με την απόδοση και το νόημα.
2. Βρίσκεται σε όλους τους χρόνους εκτός από μέλλοντα.
3. Υποθετικές είναι συνήθως οι μετοχές που προσδιορίζουν:
α) δυνητική έγκλιση (οριστική, ευκτική, απαρέμφατο, μετοχή + ν),
β) μέλλοντα ή προστακτική,
γ) απρόσωπο ρήματα,
δ) ρηματικά επίθετα σε -τός,
4.Όταν η υποθετική μτχ. εκτός από προϋπόθεση δηλώνει και χρόνο, είναι χρονικοϋπο-θετική και αναλύεται συνήθως σε: ταν, πόταν, πάν, έπειδάν + υποτακτική ή τε, πότε + ευκτική επαναληπτική.
5. Παίρνει άρνηση μή. Τις περισσότερες φορές η μτχ. με άρνηση μή είναι υποθετική.
στ) Εναντιωματική
Γνωρίσματα:
1.Ισοδυναμεί με εναντιωματική πρόταση και σχηματίζει υποθετικό λόγο.
2.Δηλώνει εναντίωση, δηλαδή σχέση λογικής αντίθεσης με το ρηματικό τύπο από τον οποίο εξαρτάται (είμαι γενναίος – ηττώμαι: γενναοι ντες ττηθησαν). Ανάμεσα στην έννοια της μετοχής και του ρήματος υπάρχει κάτι το ασυμβίβαστο.
3 Συχνά η εναντιωματική μτχ. συνοδεύεται από τα μόριακαί, καίπερ, μηδέ (χωρίς να συνδέουν τη μτχ.), καίπερ, καίτοι, μως (συνήθως μετά από τη μτχ.), καί τατα, ετα καίπειτα (στην αρχή ευθείς ερώτησης), πάνυ.
4. Οι αιτιατικές απόλυτες ξόν, νόν, προσκον, δοκον, προσταχθέν, οον τ’ ν … και  η φάσκων είναι συνήθως εναντιωματικές.
Β. ΣΥΝΗΜΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΗ ΜΕΤΟΧΗ
1.Συνημμένη λέγεται η επιρρηματική μτχ., όταν το υποκείμενο της είναι συντακτικός όρος (υποκείμενο, αντικείμενο, δοτ. προσωπική κ.λπ.) της πρότασης στην οποία ανήκει,
α) Η επιρρηματική μτχ. σε ονομαστική πτώση είναι συνημμένη με το υποκείμενο του ρήματος.
β)   Συνημμένη μπορεί να είναι η μτχ. των προσωπικών ρημάτων και βρίσκεται σε οποια­δήποτε πτώση.
2.Απόλυτη λέγεται η επιρρηματική μτχ., όταν το υποκείμενο της είναι μόνο υποκείμενο της μτχ. και δεν έχει άλλη συντακτική θέση στην πρόταση. Η απόλυτη μτχ. βρίσκεται σε πτώση:
α)   γενική, όταν το ρήμα είναι προσωπικό,
β)   αιτιατική,
i) όταν το ρήμα είναι απρόσωπο ή απρόσωπη έκφραση (σε ουδέτερο γένος ενικού αριθμού). και είναι συνήθως εναντιωματική και
ii) σπανιότερα, όταν το ρήμα είναι προσωπικό (τότε η μτχ. συνοδεύεται από το ς ή σπερ και είναι πάντα αιτιολογική),
γ)    ονομαστική, πολύ σπάνια (σχήμα ανακόλουθο).
* Σε ορισμένες περιπτώσεις η επιρρηματική μτχ., ενώ έπρεπε να είναι συνημμένη, αφού το υποκείμενο της είναι όρος της πρότασης, μπορεί να τεθεί ως απόλυτη (για έμφαση) π.χ.Διαβεβηκότος δη Περικλέους… γγέλθη αΤ τι… (αντί: διαβεβηκότι Περικλε…).
5.  Δύο μετοχές δε συνδέονται:
-όταν είναι διαφορετικού είδους,
- όταν η μία προσδιορίζει την άλλη (μπορεί να είναι και οι δύο ίδιου είδους),
-  όταν δεν προσδιορίζουν την ίδια λέξη,
-  όταν υπάρχει ασύνδετο σχήμα.
Γ. ΑΝΑΛΥΣΗ ΜΕΤΟΧΗΣ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΠΡΟΤΑΣΗ
Για να αναλυθεί μια μετοχή σε δευτερεύουσα πρόταση:
1. Διαπιστώνεται το είδος της μετοχής (επιθετική, χρονική ..,). Από αυτό εξαρτάται ο υπο­τακτικός σύνδεσμος (ή αναφορική  αντωνυμία) που θα χρησιμοποιηθεί και η έγκλιση, σύμφωνα με τον τρόπο εκφοράς των δευτερευουσών προτάσεων.
2.Το υποκείμενο της μτχ. δίνει το πρόσωπο και τον αριθμό του ρήματος. Φυσικά, όταν η μτχ. γίνεται πρόταση, το υποκείμενο μπαίνει πάντοτε σε ονομαστική.
3. Από το χρόνο που εξαρτάται η μτχ. (αρκτικό ή ιστορικό) επηρεάζεται η μετατροπή της οριστικής ή υποτακτικής σε ευκτική του πλάγιου λόγου.
4. Η μτχ. ενεστώτα και παρακειμένου από ιστορικό χρόνο ισοδυναμεί με παρατατικό ή υπερσυντέλικο, αντίστοιχα.
5.Αν η μτχ. αναλυθεί σε δευτερεύουσα πρόταση με υποτακτική ή ευκτική, διατηρεί το χρόνο της.
6.Οι μετοχές μέλλοντα και αορίστου διατηρούν το χρόνο τους σε οποιαδήποτε έγκλιση και αν αναλυθούν.
7.Η μετοχή αορίστου, όταν αναφέρεται στο παρελθόν γίνεται οριστική· όταν αναφέρεται στο μέλλον, γίνεται υποτακτική ή ευκτική (χρονικοϋποθετική μτχ.).
8. Οι υποθετικές, χρονικοϋποθετικές, αναφορικοϋποθετικές και οι ενα^τιωματικές μετο­χές αναλύονται στις αντίστοιχες προτάσεις με βάση την απόδοση και το νόημα.
9.  Οι τροπικές μετοχές δεν αναλύονται σε προτάσεις.
10.Αν αναλύσουμε μια τελική μτχ. (κανονικά δεν αναλύεται), τότε θα πρέπει να αλλάξει ο χρόνος της μτχ. και να χρησιμοποιηθεί η υποτακτική αορίστου (ή: όπως + οριστ. μέλλο­ντα).
11.Η κατηγορηματική μτχ. μπορεί να αναλυθεί σε ειδική πρόταση με οριστική ή δυνητική έγκλιση (αν συνοδεύεται από το δυνητικό αν), όταν είναι του πλάγιου λόγου κρίσης (από ρήμ. γνωστικά, αισθητικά, δείξης, αγγελίας).
Ανάλυση μετοχών
1. Επιθετική μετοχή
Αναλύεται σε αναφορική πρόταση – με αναφορικές αντωνυμίες.
Π.χ. ο κούοντες à κενοι ο κούουσι(ν)
λάμπων λιος à κενος ς λάμπει
2. Κατηγορηματική  μετοχή
Όταν αναλύεται, βάζουμε τι + ρήμα
Π.χ. φαίνομαι ρξων τατα à φαίνομαι τι ρξω τατα
3. Επιρρηματική μετοχή
α. Χρονική
Αναλύεται με τε, πεί , πειδή + ρμα
Π.χ. συγκαλέσαντες à πεί συνεκάλεσαν
β. Αιτιολογική
1) αν έχει: τε(δή), οον(δή), οα(δή) αναλύεται με τι + ρήμα
2) αν έχει: ς,  αναλύεται με ς + ρήμα
3) αν δεν έχει τίποτε, αναλύεται απλά σε πεί, πειδή + ρήμα
γ. Τελική
Αναλύεται με να + υποτακτική αορίστου
Π.χ. ποιήσοντες à να ποιήσωσι
δ. Υποθετική
Αναλύεται με βάση την απόδοση, που είναι το ρήμα της πρότασης
Π.χ. Ποιούντες κακόν, φεύξονται à άν ποισι κακόν, φεύξονται
ε. Εναντιωματική
Αναλύεται με: ε και οριστική ενεστώτα ή πρτ.
στ. Τροπική
Δεν αναλύεται σε δευτερεύουσα πρόταση, γιατί δεν υπάρχει αντίστοιχη τροπική.
Μερικοί βασικοί κανόνες για τις μετοχές
1.    Μια μτχ μέλλοντα είναι ΠΑΝΤΑ τελική
2.    Το ς συνοδεύει μια αιτιολογική μτχ με υποκειμενική αιτιολογία (μτφ επειδή τάχα) ή μια τελική μτχ όταν δεν εξαρτάται από ρήμα κίνησης (ή το σπερ)
3.    Μια μτχ που έχει άρθρο ή που ξεκάθαρα προηγείται το Υ της είναι επιθετική (ή αναφορική)
4.    Μια μτχ δίπλα σε οριστική μέλλοντα ή δίπλα σε δυνητική έγκλιση (δυν. Ευκτική ή δυνητική οριστική) είναι υποθετική.
5.    Αν έχει δίπλα της το καίτοι, καίπερ, μως  είναι εναντιωματική
6.    Μια μτχ όταν εξαρτάται από ψυχικού πάθους ρήμα = κατηγορηματική [εφόσον βρίσκεται σε ενεστώτα], όταν όμως προέρχεται από ψυχικού πάθους ρήμα = αιτιολογική
Μτφ Μτχς
1.    Επιθετικές: Με αναφορική πρόταση (ο οποίος/που)
2.    Κατηγορηματικές: να, ότι ,που
3.    Επιρρηματικές: (α) Τροπικές: -οντας / -ώντας. Καθώς
(β) Αιτιολογικές: επειδή
(γ) Χρονικές: αφού, όταν
(δ) Τελικές: για να
(ε) Υποθετικές: εάν, αν
(στ) Εναντιωματικές: αν και, ενώ
Να αναλύσετε τις παρακάτω μετοχές σε δευτερεύουσες προτάσεις
1.    Κρος συλλέξας στράτευμα πολιόρκει Μίλητον
2.    Δίκαια δράσας συμμάχους τούς θεούς ξεις
3.    μή δικν οδενός δεται νόμου
4.    λληνες ντες κατά τς λλάδος μάχονται
5.    πλεον πολεμήσοντες
6.    Οτος φίκετο ρξων
7.    Τισσαφέρνης πιορκήσας πολεμίους τούς θεούς κτήσατο
8.    Φοβούμενοι τήν δόν, μως συνηκολούθησαν
9.    Μεγάλα πυρά γένετο τε πολλς λης οσης
10.Λαβόντες τά πλα παρσαν ες Σάρδεις
11.ρχεσθαι μαθών ρχειν πιστήσει
12. μέντοι γησίλαος κείνους καίπερ ρν οκ δίωκεν
13.ττηθέντων μν οδείς ν ληφθείη
14.Ο στρατιται πισιτισμο δεόμενοι διά τοτο θυμοσι
15.ποπλε οκαδε καίπερ χειμνος ντος
Να χαρακτηρίσετε τις παρακάτω μετοχές
1.    Προμηθεύς κλέψας τό πρ τν θεν τος νθρώποις δωκεν
2.    λίγοι ντες νίκησαν
3.    ρταξέρξου βασιλεύοντος Κρος πί Σοσα στράτευσεν
4.    θηναοι παρεσκευάζοντο ς τατα πράξοντες
5.    τούτων οτως χόντων βούλομαι σοί συμβουλεν
6.    δίκην μεγίστην δώσετε δίκως φονεύσαντες τόν νδρα τοτον
7.    Α πόλεις α δημοκρατούμεναι τος νόμοις κειμένοις διοικονται
8.    Οτοι κουον  τήν χώραν δουμένην
9.    χαιρεν κούων τατα
10.Ο θηναοι οκ νείχοντο κούοντες τν ντιλεγόντων
11.Τατα δέ ποιήσαντες ς τάς θήνας πεμπον γγελον
12.Λέγει ς βριστής εμί σπερ μέλλων ληθ λέγειν
13.Ο λληνες παρεσκευάζοντο ς δεξόμενοι ατόν
14.Δίκαια δράσας συμμάχους ξεις θεούς
15.Οδέν ρ χων επεν
16.Ασχύνοιντο ν μή ποδίδοντες χάριτος
17.Ο θηναοι ες ωνίαν στερον ς οχ κανς οσης τς ττικς ποικίαν ξέπεμψαν
18.Πολλάκις πλεονεκτσαι μν ξόν οκ θελήσατε
19.Σύνειμι νθρώποις δυναμένοις ναλίσκειν
20.Νν μέν δειπνετε, δειπνήσαντες δέ πελαύνετε
21. δέ γησίλαος καί μάλα βουλόμενος πάγειν τό στράτευμα, μως κε κατέμεινε
22.Ο Θηβαοι νεχώρησαν κ τς γς οδέν δικήσαντες
23.λεγεν τι ο πόλεμον ποιησόμενοι κοιεν, λλά πιδείξοντες τι φίλοι εσίν
24.Βουλόμενοι ατόν ποκτεναι πέμπουσι τήν Σαλαμινίαν ναν.
25.φικόμενος ες Δελφους θυσε τ Θε

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου