ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΟΥ 1897 ΚΑΙ Ο ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (1897-1978 ΟΓΔΟΝΤΑ ΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ)

Το 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης κατά την τελευταία πρωθυπουργία του κήρυξε πτώχευση. Τότε επιβλήθηκε μερικός έλεγχος από τους πιστωτές, που ήταν τυπικός κι όχι ουσιαστικός χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης στα ελληνικά δημόσια οικονομικά.

Η εμπλοκή όμως της χρεοκοπημένης Ελλάδας σε σύρραξη με την Τουρκία το 1897, στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, βρήκε την Ελλάδα σε εξαιρετικά δυσχερή θέση με τον ελληνικό στρατό ανίκανο να αντιπαραταχθεί στα οθωμανικά στρατεύματα, που είχαν καταλάβει τη Θεσσαλία και τμήμα της Στερεάς Ελλάδας. Η Συνθήκη Ειρήνης της 20ης Σεπτεμβρίου 1897 στην οποία εξαναγκάστηκε η Ελλάδα ως ηττημένη, προέβλεπε πολεμική αποζημίωση των τεσσάρων εκατομμυρίων τουρκικών λιρών της οποίας την άμεση καταβολή απαιτούσε η Υψηλή Πύλη. Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη υποχρεώθηκε σε διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της Ελλάδας για επιπλέον δανεισμό (ενώ πριν τέσσερα χρόνια τους είχε ήδη δηλώσει ότι αδυνατεί να αποπληρώσει τα ήδη χρωστούμενα δάνεια). Οι διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης οδήγησαν στην επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ) για την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας που να εξασφαλίζει στους πιστωτές την αποπληρωμή και των παλαιότερων αλλά και των νέων δανείων τους.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΛΕΩΦΟΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ Κ.Τ.Ε.Λ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η ιστορία της ελληνικής υπαίθρου τον 20^ο αιώνα είναι συνυφασμενη και ταυτισμένη με την ιστορία των λεωφορείων και των Κ.Τ.Ε.Λ. Τα «ρετρό» λεωφορεία με τη «μουσούδα», τη σκάλα στο πίσω μέρος και τη μπαγκαζιέρα στην οροφή, αποτελούν το σήμα κατατεθέν μιας Ελλάδας που αγωνιζόταν ασθμαίνοντας να βγει από τις φεουδαρχικές δομές και να παρακολουθήσει το σύγχρονο δυτικό τρόπο ζωής. Η γεωφυσική κατάσταση στην Ελλάδα απέτρεψε την δημιουργία ενός ολοκληρωμένου σιδηροδρομικού δικτύου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι χερσαίες μεταφορές να γίνονται με λεωφορεία, η χρήση των οποίων δεν σταμάτησε ούτε κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΔΗΛΕΣΙ, ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΔΕΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Το ελληνικό κράτος πολλές φορές γνώρισε το διεθνή διασυρμό και τη χλεύη της διεθνούς κοινότητας. Μια τέτοια περίπτωση ήταν και η περιβόητη σφαγή στο Δήλεσι το 1870 που έφερνε στο φως πάλι επιτακτικά το ακανθώδες θέμα της ληστείας στην ελληνική ύπαιθρο που παρουσίαζε την Ελλάδα στα διεθνή φόρα ως χώρα ημιαγρίων.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΦΡΑΣΗΣ: "ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΑ ΓΟΥΝΑΡΑΔΙΚΑ"

Ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, βουλευτής Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε το λάθος να χρησιμοποιήσει στη Βουλή τη φράση “ραντεβού στα γουναράδικα”, μια ιστορική φράση του Άρη Βελουχιώτη,  που αναμοχλεύει εμφυλιοπολεμικά μίση αν και η φράση σύμφωνα με τους γνωρίζοντες, χρησιμοποιούνταν απ’ τον Άρη κυρίως πριν τις επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών. Όσοι έχουν μεγαλώσει στην ελληνική ύπαιθρο, ξέρουν πως αυτή η φράση είναι δάνειο από λαϊκό μύθο. Κατά τους μύθους μας, όταν οι αλεπούδες, τα κουνάβια και άλλα «ζούδια» ξεκινούσαν απ’ τη φωλιά τους να βρουν τροφή, επειδή δεν ήταν σίγουρα, αν ξαναγύριζαν, έτσι για γούρι, έλεγαν:

Η ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΩΝ ΑΠΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΣΕ ΚΑΚΟΓΟΥΣΤΑ "ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ"

O Ιούλιος και ο Αύγουστος ήταν παραδοσιακά για την ελληνική ύπαιθρο ο μήνας των πανηγυριών και των «ανταμωμάτων». Οι πολλές θρησκευτικές γιορτές, η καλοκαιρινή άδεια των εργαζομένων, τα κλειστά σχολεία και η θερινή ραστώνη συμβάλανε στην καθιέρωση ως θεσμού, των πανηγυριών του καλοκαιριού. Η μορφή των πανηγυριών τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει,  και έχει προσαρμοστεί στο σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΕΥΟΥΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΜΟΡΦΩΤΟΥΣ ΕΠΑΡΧΙΩΤΕΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (ΑΣΤΕΙΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ)

Η παρακάτω αναφορά του Κώστα Χατζηχρήστου ως «Ηλίας του 16ου» είναι χαρακτηριστική για να κατανοήσουμε «πέραν πάσης αμφιβολίας» τι εφιάλτη αποτελούσε η καθαρεύουσσα για τον αμόρφωτο επαρχιώτη αστυνομικό του σύγχρονου νεοελληνικού κράτους.

"Εγώ, κύριε υπαστυνόμε, διερχόμην όλως τυχαίως την οδό Φραγκοβασίλη, ότε με εκάλεσε η εν λόγω κυρία, διότι ισχυρίζεται ότι στην οικία της εν λόγω κυρίας  διεπράχθη η εν λόγω κλοπή".

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΕΝΤΕΤΑΣ ΣΕ ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ ΜΑΝΗ

 Η βεντέτα, ο φόνος δηλαδή που διαπράττεται με κίνητρο την εκδίκηση για έναν άλλο φόνο, ξεκινά από τoυς αρχαίους άγραφους νόμους που εμφανίστηκαν στους λαούς της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Πιο συγκεκριμένα, καταγραφές του Αριστοτέλη αναφέρονται στον εθιμικό «νόμο της ανταπόδοσης» βάσει του οποίου «όποιος διαπράξει ένα αδίκημα, μόνο σαν πάθει ό,τι έκαμε, δίκη σωστή θα γίνει» (Ηθικά Νικομάχεια).