Αναγνώστες

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ ΣΤΟ ΜΑΗ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

Ο Μάης, χιλιοτραγουδισμένος από την λαϊκή και την έντεχνη μούσα, διαρκής πηγή έμπνευσης για την ποίηση, ο μήνας των λουλουδιών και των αγώνων, κατά γενική ομολογία ο ωραιότερος μήνας του χρόνου. Ακολουθούν τέσσερα ποιήματα: Του Νίκου Γκάτσου, του Γιάννη Ρίτσου, του Γιάννη Σκαρίμπα και του Κώστα Βάρναλη, αφιέρωμα στο Μάη των λουλουδιών του και των αγώνων. 
 

Νίκος Γκάτσος: «Ήταν του Μάη το πρόσωπο»

Ήταν του Μάη το πρόσωπο
του φεγγαριού η ασπράδα
ένα περπάτημα ελαφρύ
σαν σκίρτημα του κάμπου

Κι αν θα διψάσεις για νερό
θα στίψουμε ένα σύννεφο
κι αν θα πεινάσεις για ψωμί
θα σφάξουμε ένα αηδόνι


Γιάννης Ρίτσος: «Επιτάφιος» (μέρα Μαγιού μου μίσεψες)

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες
κι ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες
και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης

Και μου ιστορούσες με φωνή
γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
τόσα όσα μήτε του γιαλού
δεν φτάνουν τα χαλίκια

Και μου `λεγες πως όλ’ αυτά
τα ωραία θα `ν’ δικά μας
και τώρα εσβήστης κι έσβησε
το φέγγος κι η φωτιά μας


Το Βαπόρι:  Γάννη Σκαρίμπα

Να ’ναι ως να 'χεις φύγει -με τους ανέμους- καβάλα
στο άτι της σιγής κι όλα να πάεις
και vα 'v' πολλά καράβια, πολλή θάλασσα -μεγάλα
σύγνεφα πάνω- οι άνθρωποι κι ο Μάης.

Κι' εντός μου εμένα να βρυχιέται -όλο να τρέμει-
βαρύ ένα βαπόρι και κατόπι
πάλι εσύ κι ο Μάης κι οι ανέμοι
κι έπειτα πάλιν οι ανθρώποι, οι ανθρώποι.

Και να 'ναι όλα απ' ό,τι φεύγει -και δε μένει-
σε μια πόλη ακατοίκητη κι εντός μου
ακυβέρνητο, όλο να σε πηγαίνει το καράβι
έξω απ' τη τρικυμία τούτου του κόσμου. 


Κώστας Βάρναλης, “Πρωτομαγιά 1943″

Ήτανε πρώτη του Μαγιού , φως όλα μέσα κι έξω
(έξω τα χρυσολούλουδα και μέσα η καλοσύνη)
που αράδιασε πα στο σοβά πισθάγκωνα δεμένους
και θέρισε με μπαταριές , οχτρός ελληνομάχος,
όχι έναν , δυο , ή τρεις ….διακόσια παλληκάρια .
Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα ,
μον ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι .
Και πρώτος άρχος του χορού , δυο μπόγια πάνω απ’όλους ,
κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος .

2 σχόλια:

  1. Πάνε κι οι αγώνες...πάνε όλα... Τώρα, για τι θα έχουμε να γράφουμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα καλύτερα είναι αυτά, που ακόμα δεν έχουνε έρθει. Πριν το Πολυτεχνείο μιλούσαν για χαμένη γενιά και για γενιά του Γουέμπλεϊ. Ποιός ξέρει αύριο αν η νεολαία μας δε γράψει τη δική της ιστορία..

    ΑπάντησηΔιαγραφή